بازم منم همون دیوونه ی همیشگی........

کنکور

sephidbarfi25 — Mon, 10 Jul 2006 21:29:07 GMT

سلام

اومدم.درست بعد از 36روز.مطمئنا" همه می دونین که چرا نبودم تو این مدت. راستش خیلی هم خوندم اما آخرش هم امتحانی که دادم زیاد خوب از کار در نیومد.

اوله همین پست می خوام از همتون تشکر کنم که تو این مدت غیبته من هم تنهام نذاشتین و بیشتر از همه هم باید از گلاره ی عزیزم و آقا حامد گل تشکر کنم که با off های مداومشون بهم روحیه دادن.پس همینجا میگم گلاره جونم خیلی خیلی ازت ممنونم و همینطور شما حامد جان.

بعد از اونم راستش بچه ها می خوام آدرس وبلاگم رو عوض کنم .مسلما" همتون هم دلیلش رو می دونین چرا.اما هرچی فکر میکنم نمیتونم یه موضوع خوب واسه آپ کردنهام پیدا کنم.اولش تصمیم گرفتم به پیشنهاد عزیزترین دوستی که در تمام دوران زندگیم داشتم(چکامه جونم)در مورد اتفاقات روزمره ی زندگیم بنویسم اما بعد فکر کردم شاید حوصله ی شما سر بره. واسه همین در نهایت به این نتیجه رسیدم که وقتی من دارم برایه شما می نویسم پس باید موضوعاته من چیزی باشه که شما خوشتون بیاد.بنابراین بهترین راه اینه که از خودتون کمک بخوام.پس شما لطف کنین و هرکدوم نظرتون رو برام تو کامنت بذارین تا من در نهایت بتونم موضوعی رو انتخاب کنم که مورد تایید همتون باشه.

خوب بچه ها موضوع امروزم در مورد کنکوره.

مسلما" تمام کسایی که کنکور دادن می دونن آدم تا نره سره جلسه نشینه چقدر اضطراب داره و مسلما" بازم همه می دونن که هرچقدر هم خونده باشی بازم سوالهایی هست که بلد نباشی.

منم مثله همه.از 2روز قبل امتحان حتی نمی تونستم غذا بخورم. اونقدر مضطرب بودم که حتی روزه امتحان روپوشم رو برعکس پوشیدم.اما از اون بدتر زمانی بود که سر جلسه نشستم و جواب هیچ کدوم از سوالها یادم نمی اومد.باورتون نمیشه اما تا 10 دقیقه نمی تونستم اصلا" تمرکز کنم رو سوالها.مغزم کاملا" قفل کرده بود. بالاخره بعد از 10 دقیقه تازه تازه سوالها داشت برام آشنا میشد که وقت تموم شد و من حتی نتونستم سوالهای عربی رو درست و حسابی بخونم.

حسه بعد از امتحان هم باز خیلی بد بود.تصور اینکه بعد از 1سال زحمت نتیجه اش اینقدر بد از کار در اومده بدجور آدمو خرد میکنه.راستش روز اول خیلی حرص خوردم. نمی تونستم با خودم کنار بیام که اینقدر بد امتحان داده باشم.اما بالاخره بابام چیزی گفت که آرومم کرد.پدرم بهم گفت:امیتیس چرا داری دیوونه میشی؟؟تو تلاشت رو به اندازه ی خودت کردی و ما هم دیدیم که چقدر زحمت کشیدی.حالا دیگه همه چیز دسته خداست.اگه خدا بخواد که امسال قبول میشی و اگرم نشدی که باز خواسته خدا بوده و تو نباید ناامید بشی بلکه باید دوباره از نو شروع کنی و بخونی واسه سال بعدت.پس بهتره از الآن نشینی غصه بخوری و تموم تابستونت رو خراب کنی.

خلاصه این شد که الآن یکم آروم شدم.

به هر حال احتمالا" باز باید از مهر بخونم برایه کنکور.اما از همین جا دعا میکنم هم مجتبی عزیز و هم قصیده ی عزیزش که حالا می دونم واسه من خیلی خیلی عزیزه و دوست داشتنی() تویه کنکورشون موفق بشن چون من خودم به شخصه شاهد بودم که قصیده خانم چقدر زحمت کشیده و واقعا" حقشه که بخواد نتیجه ی دلخواهش رو بگیره.البته امیدوارم تمام عزیزانی که زحوت کشیدن به بهترین نوع نتیجه بگیرن و از خدا می خوام در کناره اونها منو هم نا اماید نکنه.

خوب بچه ها می دونم پسته این دفعه ی من خیلی چرت و پرت شده اما خدایی هرچی فکر کردم چیزه دیگه ای به ذهنم نرسید که در موردش بنویسم.اما قول میدم انشاءالله از دفعه های بعد بهتر بنویسم.

امروز19 تیره.من تا30 تیر منتظر کامنتهاتون هستم.هر موضوعی که فکر میکنین می تونه براتون و برایه بقیه جالب باشه و از طرفی هم من می تونم از پس آپ کردنش بر بیام برام تو کامنت بذارین.مشتاقانه منتظر کامنتهاتون هستم.

شعر پایین هم تقدیم به کسی که یه زمانی برام عزیزترین بود.اما طرز تفکرش باعث شد که برایه همیشه فراموشش کنم.

تا بعد در پناه حق.

فکر میکنی کی هستی؟؟

یه تار مو بیخه ریش!!!

تحفه که نیستی والا

برگه ی سبز درویش!!!

فکر میکنی کی ام من؟؟

کودن و خیلی ساده!!!

یه ناز کشه حسابی

با کمترین اراده!!!

همه رو زدی نداری؛نه مساوی نه یک باخت!!

اوس کریم آخره عمر،مارو گیره کی انداخت!!

ایندفعه رو کور خوندی،بری بخندی آسون!!

دزدیدی دل رو اما بازم زدی به کاهدون!!

آره بازم زدی به کاهدون!!!

تو رو به خبر ما رو سلامت

حیفه اون همه رفاقت

از تو کم نمیشه عمری

واسه این دله بی طاقت

آشه تو دهن سوزم نیست

خوردم به حده کافی

پز چی میدی هنوزم

آسمون ریسموون میبافی

حالا حیا نداره چشمات

این پسره دیوونست

این همه دل تو دنیاست

اون دنباله ویروونست

خوب جایی پیدا کردی

دله منو کردی داغوون

دزدیدی دل رو اما

بازم زدی با کاهدوون

سر بذارم بیابوون

شده برم بمیرم

ایندفعه راستی راستی

دل از تو پس میگیرم

گنده تر از تو هست

تو نوبته عزیزم

منتظره اشاره،میگه

هستی به پات میریزم

حالا فکر میکنی کی ام من؟
کودن و خیلی ساده!!
یه ناز کشه حسابی

با کمترین اراده!!

چه لحظه ها که با تو

بود این دله بیچاره

تویی که نداشتی تویه

هفت آسمون ستاره!!!

تو رو به خبر ما رو سلامت

حیفه اون همه رفاقت

از تو کم نمیشه عمری

واسه این دله بی طاقت

آشه تو دهن سوزم نیست

خوردم به حده کافی

پز چی میدی هنوزم

آسمون ریسموون میبافی

حالا حیا نداره چشمات

این پسره دیوونست

این همه دل تو دنیاست

اون دنباله ویروونست

خوب جایی پیدا کردی

دله منو کردی داغوون

دزدیدی دل رو اما

بازم زدی با کاهدوون

حیف عمری که هدر شد......حیف روزایی که سر شد

sephidbarfi25 — Fri, 02 Jun 2006 20:52:30 GMT

سلام.شرمندم.اما بازم اومدم............

می خواستم دیگه آپ نکنم.می خواستم برای همیشه برم بلکه یکم دلم آروم شه. اما..........

راستش تو این مدت که نبودم خیلی فکر کردم.

به همه چیز فکر کردم.از روز اول آشناییمون.از اینکه چطور قبول کردم که باهات دوست باشم.از اینکه تو این 5سال چقدر خاطرات تلخ و شیرین باهات دارم و........آخرسر هم به اینکه چطور و سر چه موضوع بچه گانه و در واقع احمقانه ای کار رو به لجبازی کشوندیم و در نهایت همه چیز بینمون تموم شد.

همه چیز برام جالب و عجیب بود.اما عجیب تر از اون نتایجی بود که من از این فکر کردن ها به دست آوردم.

خودت می دونی که چقدر دوستت داشتم.میگم داشتم چون حالا دیگه...............

راستش با تمام عذابی که رفتنت برام داشت الآن خیلی آروم و خوشحالم.می دونی تو عشق رو نشناختی و به اشتباه فکر می کردی که عاشقی!!!!!!!!!!!

نمی خوام دلیل اصلیه رفتنت رو اینجا بازگو کنم.چون با تمام کارات به خاطر روزهای خوبی که باهات داشتم هنوز دلم نمی خواد آبروت رو ببرم.

می دونی؛ من خیلی خوشحالم که همه چیز همینجا تموم شد.قبل از اینکه باهات زیر یه سقف بیام ودیگه هیچ کاری نتونم برای رهایی خودم انجام بدم.مسلما" اگه این رابطه به ازدواج ختم میشد بعد از اینکه برای هم عادی میشدیم و عطش وصال فروکش میکرد؛ زندگی روی واقعیه خودش رو بهمون نشون میداد و مسلما" اون کسی که بیشتر میباخت من بودم.چون من احساسم رو با تمام صداقت وسط گذاشتم، پس ضربه ی بزرگتر از آنه من بود.

تو با حرفی که توی اون نامه که روز آخر بهم دادی زده بودی ثابت کردی که عاشقی رو بلد نیستی و کسی که با 28 سال سن هنوز عشق رو نمیشناسه اما ادعای عاشقی داره مطمئنا" نمی تونه آدم قابل اعتمادی باشه.

اومدم بهت بگم که من دیگه بهت حتی فکرم نمیکنم.چون حالا دیگه مطمئنم اونی که باخت تو بودی نه من!!!!!!!

و اونی که برد من بودم؛ چون تو بدون هیچ عشقی منو می خواستی فقط برای داشتنه یک همسر و این برای آدمی مثله من که دارم در قرن 21 زندگی مینکم نه زمان حرمسرا چیزیه که قابله هضم که نیست هیچ؛ حتی قابل تصور هم نیست.

می خوام بدونی دیگه ازت هیچ ناراحتیی به دل ندارم.دیگه ازت دلخور نیستم بلکه خیلی هم ازت ممنونم که اینقدر زود خوده واقعیت رو بهم نشون دادی.

نمی خوام فکر کنی من آدم نمک نشناسی هستم.اما اگه جایه من بودی مسلما" رفتارت بدتر از این بود.

دیگه به خدا میسپارمت.برای همیشه.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

بچه ها سلام.کاره منم خیلی خنده دار شده.هی میرم و خداحافظی میکنم و دوباره بعد از چند مدت دلم اونقدر برای اینجا تنگ میشه که نمی تونم نیام.به هر حال باز اومدم و بازم می خوام بنویسم و باز از همه ی شما دوستای خوبم خواهش میکنم که مثله گذشته در کنارم باشین و دست از حمایتتون برندارین.بازم می نویسم اما یه مدت می خوام برم مرخصی.راستش این غول بزرگی که در پیش دارم خیلی تمرکز و دقت و در واقع قدرت می خواد تا شاخش شکسته بشه و من می خوام با تمام توانم شاخش رو به بهترین نحو بشکنم تا به همه و از همه مهمتر به خودم ثابت کنم که زندگی در جریانه و من اگه بخوام هنوز هم می تونم به بهترینها دست پیدا کنم و فقط کافیه بخوام.پس میام.اما درست بعد از کنکورم.قول میدم درست تو همون روز آپ کنم. فقط برام دعا کنین که موفق بشم.دوستتون دارم خیلی زیادو از دور دسته همتون رو می بوسم.تا بعد بابای.

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد

حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم

حیف غصه ای که خوردم؛چون ازت خبر نداشتم

حیف شبها که نشستم با خیالت زیره مهتاب

حیف وقتی که تلف شد واسه دیدنه تو خواب

حیف باوفایی من؛ حیف عشق و اعتمادم

حیف اون دسته گلی که تویه پاییز به تو دادم

حیف فرصتهای رفتم؛ حیف عمرم و دقیقه ام

حیف هرچی به تو گفتم؛راست راستی حیف سلیقم

حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد

حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت.........حیف اعتمادم حیفه واژه.....

حیف اشکایی که ریختم واسه تو دمه سپیده

حیف احساسه طلایی،حیف این عشق و عقیده

حیف شادی تویه روزی که میگن تولدت بود

حیف عاشقی که گفتی اولش کاره خودت بود

حیف جمعه های دلگیر ،حیف شنبه های رنگی

حیف اون روز که نوشتم چشمای به این قشنگی

حیف فکرایی که کردم واسه جستنه بهونه

حیف عشقی که کسی نیست حالا قدرشو بدونه

حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد

آخرین پست وبلاگم((همگی خداحافظ))!!!

sephidbarfi25 — Thu, 18 May 2006 21:00:24 GMT

سلام

ببخش عزیزم که یه مدت کم میام.راستش دلم راضی نمیشه اینجا بنویسم و برای تو ننویسم!!!!

هرچی سعی میکنم که یکم کمرنگ شی نمیشه!!!در واقع من نبودت رو کاملا" قبول کردم اما نمی دونم چرا نمیشه فراموشت کرد!!!نمی دونم چرا نمی تونم یک لحظه از خیالت بیام بیرون.واسه همین دیگه نمی خوام بنویسم.یعنی نمی تونم بنویسم. همش سعی میکردم به خودم به قبولونم که می تونم بازم عاشقونه برات بنویسم بدونه اینکه ماله من باشی اما حالا.............

ازت ممنونم برای اینکه 5سال با من بودی!!!
ازت ممنونم که تو این 5سال خاطرات خوبی برام درست کردی!!!!

ازت ممنونم که همیشه بهم کمک کردی!!!!!!!!!

ازت ممنونم که همیشه بهم قوت قلب میدادی!!!!!!!!!

ازت ممنونم که هیچ وقت باعث اذیتم نشدی!!!!!!!!

ازت ممنونم که اولین خاطره ی دوستیمو جوری رقم زدی که هیچ وقت از یادم نره!!!

ازت ممنونم که منو که یه بچه بودم به عقل رسی رسوندی!!!!

ازت ممنونم که زمانی منو ترک کردی که عقلم اونقدر میرسه که بفهمم اینا بازیه روزگاره!!!!!!!

و..............................................

اما دیگه می خوام برم.می خوام برم دنبال زندگیه خودم.می خوام برم چون می دونم نوشتنه من اینجا هیچ فایده ای نداره جز اینکه باعث تجدید خاطراتی میشه که من دارم با تمام توان سعی میکنم فراموششون کنم.

میرم چون موندنم اینجا فقط باعث میشه از نظر اعصاب تحلیل برم.

به قول یکی از دوستام(حسین)این ماجرا هرچند تلخ باشه واقعیته و واقعیت رو همیشه باید باور کرد هرچند سخت و طاقت فرسا باشه.

منم به این حرفش ایمان دارم و می دونم که خدا هم بهم کمک میکنه تا بتونم راحت تر با این موضوع کنار بیام.

بعد از اونم صحبتم با بچه های هم لینکمه......دوستای گلم خیلی ممنونم که تو این مدت با من و در کنار من بودید و منو تنها نذاشتین و با حرفاتون باعثه قوت قلبم بودید. من میرم چون موندنم دیگه فایده ای نداره.میرم چون اگه نرم خیلی اذیت میشم اما همیشه بهتون سر میزنم.اینو قول میدم این کمترین کاریه که می تونم برای جبران دوستیهاتون انجام بدم.خیلی دوستتون دارم و هیچ وقت فراموشتون نمیکنم.

ID ام رو هم میذارم تا هر کس دوست داشت برام off بذاره چون اونهارو چک میکنم فقط لطفا" قبلش اسمتون رو بنویسید تا من بشناسمتون

(emitis_h_s_h2004@yahoo.com)

مواظب خودتون باشد.

دیر گاهی است که من

می نشینم هر شب

بر لب پنجره ی کاغذی شهر خیال

به تماشای شکوفا شدن

غنچه ی یاس

که اگر توده ی خاک

زنگ هایش

بتکاند ز تن

و فلزهای سیاه

زردی خود بسپارند به رود

نرم نرمک

گل یاس

شعر بیداری را

به خروش خورشید

در پس خواب زمستانی خود سر بدهد.

دیر گاهی است

که هرشب تا صبح

خواب بیداری شب های سیاه

سخت می آزارد

رویش شعر زمستانی من

کیست آنکس که کیلید شب را

می فشارد هر روز

در پس روزنه ی بیداری؟؟؟؟؟؟

(شعر برداشته شده از ماهنامه ی سینما تئاتر _ سروده ی آقای حسین فرحی بود)

خداحافظ بچه ها