کنکور
سلام
اومدم.درست بعد از 36روز.مطمئنا" همه می دونین که چرا نبودم تو این مدت. راستش خیلی هم خوندم اما آخرش هم امتحانی که دادم زیاد خوب از کار در نیومد
.
اوله همین پست می خوام از همتون تشکر کنم که تو این مدت غیبته من هم تنهام نذاشتین
و بیشتر از همه هم باید از گلاره ی عزیزم و آقا حامد گل تشکر کنم که با off های مداومشون بهم روحیه دادن.پس همینجا میگم گلاره جونم خیلی خیلی ازت ممنونم و همینطور شما حامد جان
.
بعد از اونم راستش بچه ها می خوام آدرس وبلاگم رو عوض کنم .مسلما" همتون هم دلیلش رو می دونین چرا.اما هرچی فکر میکنم نمیتونم یه موضوع خوب واسه آپ کردنهام پیدا کنم.اولش تصمیم گرفتم به پیشنهاد عزیزترین دوستی که در تمام دوران زندگیم داشتم(چکامه جونم
)در مورد اتفاقات روزمره ی زندگیم بنویسم اما بعد فکر کردم شاید حوصله ی شما سر بره. واسه همین در نهایت به این نتیجه رسیدم که وقتی من دارم برایه شما می نویسم پس باید موضوعاته من چیزی باشه که شما خوشتون بیاد.بنابراین بهترین راه اینه که از خودتون کمک بخوام.پس شما لطف کنین و هرکدوم نظرتون رو برام تو کامنت بذارین تا من در نهایت بتونم موضوعی رو انتخاب کنم که مورد تایید همتون باشه.
خوب بچه ها موضوع امروزم در مورد کنکوره
.
مسلما" تمام کسایی که کنکور دادن می دونن آدم تا نره سره جلسه نشینه چقدر اضطراب داره و مسلما" بازم همه می دونن که هرچقدر هم خونده باشی بازم سوالهایی هست که بلد نباشی.
منم مثله همه.از 2روز قبل امتحان حتی نمی تونستم غذا بخورم. اونقدر مضطرب بودم که حتی روزه امتحان روپوشم رو برعکس پوشیدم.اما از اون بدتر زمانی بود که سر جلسه نشستم و جواب هیچ کدوم از سوالها یادم نمی اومد.باورتون نمیشه اما تا 10 دقیقه نمی تونستم اصلا" تمرکز کنم رو سوالها.مغزم کاملا" قفل کرده بود. بالاخره بعد از 10 دقیقه تازه تازه سوالها داشت برام آشنا میشد که وقت تموم شد و من حتی نتونستم سوالهای عربی رو درست و حسابی بخونم.
حسه بعد از امتحان هم باز خیلی بد بود.تصور اینکه بعد از 1سال زحمت نتیجه اش اینقدر بد از کار در اومده بدجور آدمو خرد میکنه.راستش روز اول خیلی حرص خوردم. نمی تونستم با خودم کنار بیام که اینقدر بد امتحان داده باشم.اما بالاخره بابام چیزی گفت که آرومم کرد.پدرم بهم گفت:امیتیس چرا داری دیوونه میشی؟؟تو تلاشت رو به اندازه ی خودت کردی و ما هم دیدیم که چقدر زحمت کشیدی.حالا دیگه همه چیز دسته خداست.اگه خدا بخواد که امسال قبول میشی و اگرم نشدی که باز خواسته خدا بوده و تو نباید ناامید بشی بلکه باید دوباره از نو شروع کنی و بخونی واسه سال بعدت.پس بهتره از الآن نشینی غصه بخوری و تموم تابستونت رو خراب کنی.
خلاصه این شد که الآن یکم آروم شدم
.
به هر حال احتمالا" باز باید از مهر بخونم برایه کنکور.اما از همین جا دعا میکنم هم مجتبی عزیز و هم قصیده ی عزیزش که حالا می دونم واسه من خیلی خیلی عزیزه و دوست داشتنی(
) تویه کنکورشون موفق بشن
چون من خودم به شخصه شاهد بودم که قصیده خانم چقدر زحمت کشیده و واقعا" حقشه که بخواد نتیجه ی دلخواهش رو بگیره.البته امیدوارم تمام عزیزانی که زحوت کشیدن به بهترین نوع نتیجه بگیرن و از خدا می خوام در کناره اونها منو هم نا اماید نکنه.
خوب بچه ها می دونم پسته این دفعه ی من خیلی چرت و پرت شده
اما خدایی هرچی فکر کردم چیزه دیگه ای به ذهنم نرسید که در موردش بنویسم.اما قول میدم انشاءالله از دفعه های بعد بهتر بنویسم
.
امروز19 تیره.من تا30 تیر منتظر کامنتهاتون هستم.هر موضوعی که فکر میکنین می تونه براتون و برایه بقیه جالب باشه و از طرفی هم من می تونم از پس آپ کردنش بر بیام برام تو کامنت بذارین.مشتاقانه منتظر کامنتهاتون هستم
.
شعر پایین هم تقدیم به کسی که یه زمانی برام عزیزترین بود.اما طرز تفکرش باعث شد که برایه همیشه فراموشش کنم.
تا بعد در پناه حق
.
فکر میکنی کی هستی؟؟
یه تار مو بیخه ریش!!!
تحفه که نیستی والا
برگه ی سبز درویش!!!
فکر میکنی کی ام من؟؟
کودن و خیلی ساده!!!
یه ناز کشه حسابی
با کمترین اراده!!!
همه رو زدی نداری؛نه مساوی نه یک باخت!!
اوس کریم آخره عمر،مارو گیره کی انداخت!!
ایندفعه رو کور خوندی،بری بخندی آسون!!
دزدیدی دل رو اما بازم زدی به کاهدون!!
آره بازم زدی به کاهدون!!!
تو رو به خبر ما رو سلامت
حیفه اون همه رفاقت
از تو کم نمیشه عمری
واسه این دله بی طاقت
آشه تو دهن سوزم نیست
خوردم به حده کافی
پز چی میدی هنوزم
آسمون ریسموون میبافی
حالا حیا نداره چشمات
این پسره دیوونست
این همه دل تو دنیاست
اون دنباله ویروونست
خوب جایی پیدا کردی
دله منو کردی داغوون
دزدیدی دل رو اما
بازم زدی با کاهدوون
سر بذارم بیابوون
شده برم بمیرم
ایندفعه راستی راستی
دل از تو پس میگیرم
گنده تر از تو هست
تو نوبته عزیزم
منتظره اشاره،میگه
هستی به پات میریزم
حالا فکر میکنی کی ام من؟
کودن و خیلی ساده!!
یه ناز کشه حسابی
با کمترین اراده!!
چه لحظه ها که با تو
بود این دله بیچاره
تویی که نداشتی تویه
هفت آسمون ستاره!!!
تو رو به خبر ما رو سلامت
حیفه اون همه رفاقت
از تو کم نمیشه عمری
واسه این دله بی طاقت
آشه تو دهن سوزم نیست
خوردم به حده کافی
پز چی میدی هنوزم
آسمون ریسموون میبافی
حالا حیا نداره چشمات
این پسره دیوونست
این همه دل تو دنیاست
اون دنباله ویروونست
خوب جایی پیدا کردی
دله منو کردی داغوون
دزدیدی دل رو اما
بازم زدی با کاهدوون