| تبليغات | X |
 |
 |
|
| عشقولانه |
|
سلام اومدم.درست بعد از 36روز.مطمئنا" همه می دونین که چرا نبودم تو این مدت. راستش خیلی هم خوندم اما آخرش هم امتحانی که دادم زیاد خوب از کار در نیومد اوله همین پست می خوام از همتون تشکر کنم که تو این مدت غیبته من هم تنهام نذاشتین بعد از اونم راستش بچه ها می خوام آدرس وبلاگم رو عوض کنم .مسلما" همتون هم دلیلش رو می دونین چرا.اما هرچی فکر میکنم نمیتونم یه موضوع خوب واسه آپ کردنهام پیدا کنم.اولش تصمیم گرفتم به پیشنهاد عزیزترین دوستی که در تمام دوران زندگیم داشتم(چکامه جونم خوب بچه ها موضوع امروزم در مورد کنکوره مسلما" تمام کسایی که کنکور دادن می دونن آدم تا نره سره جلسه نشینه چقدر اضطراب داره و مسلما" بازم همه می دونن که هرچقدر هم خونده باشی بازم سوالهایی هست که بلد نباشی منم مثله همه.از 2روز قبل امتحان حتی نمی تونستم غذا بخورم. اونقدر مضطرب بودم که حتی روزه امتحان روپوشم رو برعکس پوشیدم حسه بعد از امتحان هم باز خیلی بد بود خلاصه این شد که الآن یکم آروم شدم به هر حال احتمالا" باز باید از مهر بخونم برایه کنکور خوب بچه ها می دونم پسته این دفعه ی من خیلی چرت و پرت شده امروز19 تیره.من تا30 تیر منتظر کامنتهاتون هستم.هر موضوعی که فکر میکنین می تونه براتون و برایه بقیه جالب باشه و از طرفی هم من می تونم از پس آپ کردنش بر بیام برام تو کامنت بذارین.مشتاقانه منتظر کامنتهاتون هستم شعر پایین هم تقدیم به کسی که یه زمانی برام عزیزترین بود.اما طرز تفکرش باعث شد که برایه همیشه فراموشش کنم. تا بعد در پناه حق فکر میکنی کی هستی؟؟ یه تار مو بیخه ریش!!! تحفه که نیستی والا برگه ی سبز درویش!!! فکر میکنی کی ام من؟؟ کودن و خیلی ساده!!! یه ناز کشه حسابی با کمترین اراده!!! همه رو زدی نداری؛نه مساوی نه یک باخت!! اوس کریم آخره عمر،مارو گیره کی انداخت!! ایندفعه رو کور خوندی،بری بخندی آسون!! دزدیدی دل رو اما بازم زدی به کاهدون!! آره بازم زدی به کاهدون!!! تو رو به خبر ما رو سلامت حیفه اون همه رفاقت از تو کم نمیشه عمری واسه این دله بی طاقت آشه تو دهن سوزم نیست خوردم به حده کافی پز چی میدی هنوزم آسمون ریسموون میبافی حالا حیا نداره چشمات این پسره دیوونست این همه دل تو دنیاست اون دنباله ویروونست خوب جایی پیدا کردی دله منو کردی داغوون دزدیدی دل رو اما بازم زدی با کاهدوون سر بذارم بیابوون شده برم بمیرم ایندفعه راستی راستی دل از تو پس میگیرم گنده تر از تو هست تو نوبته عزیزم منتظره اشاره،میگه هستی به پات میریزم حالا فکر میکنی کی ام من؟ با کمترین اراده!! چه لحظه ها که با تو بود این دله بیچاره تویی که نداشتی تویه هفت آسمون ستاره!!! تو رو به خبر ما رو سلامت حیفه اون همه رفاقت از تو کم نمیشه عمری واسه این دله بی طاقت آشه تو دهن سوزم نیست خوردم به حده کافی پز چی میدی هنوزم آسمون ریسموون میبافی حالا حیا نداره چشمات این پسره دیوونست این همه دل تو دنیاست اون دنباله ویروونست خوب جایی پیدا کردی دله منو کردی داغوون دزدیدی دل رو اما بازم زدی با کاهدوون |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیستم تیر 1385ساعت 0:59 توسط خانم مرغی |
|
|
سلام.شرمندم.اما بازم اومدم............ می خواستم دیگه آپ نکنم.می خواستم برای همیشه برم بلکه یکم دلم آروم شه. اما.......... راستش تو این مدت که نبودم خیلی فکر کردم. به همه چیز فکر کردم.از روز اول آشناییمون.از اینکه چطور قبول کردم که باهات دوست باشم.از اینکه تو این 5سال چقدر خاطرات تلخ و شیرین باهات دارم و........آخرسر هم به اینکه چطور و سر چه موضوع بچه گانه و در واقع احمقانه ای کار رو به لجبازی کشوندیم و در نهایت همه چیز بینمون تموم شد. همه چیز برام جالب و عجیب بود.اما عجیب تر از اون نتایجی بود که من از این فکر کردن ها به دست آوردم. خودت می دونی که چقدر دوستت داشتم.میگم داشتم چون حالا دیگه............... راستش با تمام عذابی که رفتنت برام داشت الآن خیلی آروم و خوشحالم.می دونی تو عشق رو نشناختی و به اشتباه فکر می کردی که عاشقی!!!!!!!!!!! نمی خوام دلیل اصلیه رفتنت رو اینجا بازگو کنم.چون با تمام کارات به خاطر روزهای خوبی که باهات داشتم هنوز دلم نمی خواد آبروت رو ببرم. می دونی؛ من خیلی خوشحالم که همه چیز همینجا تموم شد.قبل از اینکه باهات زیر یه سقف بیام ودیگه هیچ کاری نتونم برای رهایی خودم انجام بدم.مسلما" اگه این رابطه به ازدواج ختم میشد بعد از اینکه برای هم عادی میشدیم و عطش وصال فروکش میکرد؛ زندگی روی واقعیه خودش رو بهمون نشون میداد و مسلما" اون کسی که بیشتر میباخت من بودم.چون من احساسم رو با تمام صداقت وسط گذاشتم، پس ضربه ی بزرگتر از آنه من بود. تو با حرفی که توی اون نامه که روز آخر بهم دادی زده بودی ثابت کردی که عاشقی رو بلد نیستی و کسی که با 28 سال سن هنوز عشق رو نمیشناسه اما ادعای عاشقی داره مطمئنا" نمی تونه آدم قابل اعتمادی باشه. اومدم بهت بگم که من دیگه بهت حتی فکرم نمیکنم.چون حالا دیگه مطمئنم اونی که باخت تو بودی نه من!!!!!!! و اونی که برد من بودم؛ چون تو بدون هیچ عشقی منو می خواستی فقط برای داشتنه یک همسر و این برای آدمی مثله من که دارم در قرن 21 زندگی مینکم نه زمان حرمسرا چیزیه که قابله هضم که نیست هیچ؛ حتی قابل تصور هم نیست. می خوام بدونی دیگه ازت هیچ ناراحتیی به دل ندارم.دیگه ازت دلخور نیستم بلکه خیلی هم ازت ممنونم که اینقدر زود خوده واقعیت رو بهم نشون دادی. نمی خوام فکر کنی من آدم نمک نشناسی هستم.اما اگه جایه من بودی مسلما" رفتارت بدتر از این بود. دیگه به خدا میسپارمت.برای همیشه.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ بچه ها سلام.کاره منم خیلی خنده دار شده.هی میرم و خداحافظی میکنم و دوباره بعد از چند مدت دلم اونقدر برای اینجا تنگ میشه که نمی تونم نیام.به هر حال باز اومدم و بازم می خوام بنویسم و باز از همه ی شما دوستای خوبم خواهش میکنم که مثله گذشته در کنارم باشین و دست از حمایتتون برندارین.بازم می نویسم اما یه مدت می خوام برم مرخصی.راستش این غول بزرگی که در پیش دارم خیلی تمرکز و دقت و در واقع قدرت می خواد تا شاخش شکسته بشه و من می خوام با تمام توانم شاخش رو به بهترین نحو بشکنم تا به همه و از همه مهمتر به خودم ثابت کنم که زندگی در جریانه و من اگه بخوام هنوز هم می تونم به بهترینها دست پیدا کنم و فقط کافیه بخوام.پس میام.اما درست بعد از کنکورم.قول میدم درست تو همون روز آپ کنم. فقط برام دعا کنین که موفق بشم.دوستتون دارم خیلی زیادو از دور دسته همتون رو می بوسم.تا بعد بابای. @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد حیف لحظه های خوبی که برای تو گذاشتم حیف غصه ای که خوردم؛چون ازت خبر نداشتم حیف شبها که نشستم با خیالت زیره مهتاب حیف وقتی که تلف شد واسه دیدنه تو خواب حیف باوفایی من؛ حیف عشق و اعتمادم حیف اون دسته گلی که تویه پاییز به تو دادم حیف فرصتهای رفتم؛ حیف عمرم و دقیقه ام حیف هرچی به تو گفتم؛راست راستی حیف سلیقم حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد حیف قلبم که یه روزی دادمش دستت امانت.........حیف اعتمادم حیفه واژه..... حیف اشکایی که ریختم واسه تو دمه سپیده حیف احساسه طلایی،حیف این عشق و عقیده حیف شادی تویه روزی که میگن تولدت بود حیف عاشقی که گفتی اولش کاره خودت بود حیف جمعه های دلگیر ،حیف شنبه های رنگی حیف اون روز که نوشتم چشمای به این قشنگی حیف فکرایی که کردم واسه جستنه بهونه حیف عشقی که کسی نیست حالا قدرشو بدونه حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد حیف عمری که هدر شد حیف روزایی که سر شد |
|
+ نوشته شده در
شنبه سیزدهم خرداد 1385ساعت 0:23 توسط خانم مرغی |
|
|
سلام ببخش عزیزم که یه مدت کم میام.راستش دلم راضی نمیشه اینجا بنویسم و برای تو ننویسم!!!! هرچی سعی میکنم که یکم کمرنگ شی نمیشه!!!در واقع من نبودت رو کاملا" قبول کردم اما نمی دونم چرا نمیشه فراموشت کرد!!!نمی دونم چرا نمی تونم یک لحظه از خیالت بیام بیرون.واسه همین دیگه نمی خوام بنویسم.یعنی نمی تونم بنویسم. همش سعی میکردم به خودم به قبولونم که می تونم بازم عاشقونه برات بنویسم بدونه اینکه ماله من باشی اما حالا............. ازت ممنونم برای اینکه 5سال با من بودی!!! ازت ممنونم که همیشه بهم کمک کردی!!!!!!!!! ازت ممنونم که همیشه بهم قوت قلب میدادی!!!!!!!!! ازت ممنونم که هیچ وقت باعث اذیتم نشدی!!!!!!!! ازت ممنونم که اولین خاطره ی دوستیمو جوری رقم زدی که هیچ وقت از یادم نره!!! ازت ممنونم که منو که یه بچه بودم به عقل رسی رسوندی!!!! ازت ممنونم که زمانی منو ترک کردی که عقلم اونقدر میرسه که بفهمم اینا بازیه روزگاره!!!!!!! و.............................................. اما دیگه می خوام برم.می خوام برم دنبال زندگیه خودم.می خوام برم چون می دونم نوشتنه من اینجا هیچ فایده ای نداره جز اینکه باعث تجدید خاطراتی میشه که من دارم با تمام توان سعی میکنم فراموششون کنم. میرم چون موندنم اینجا فقط باعث میشه از نظر اعصاب تحلیل برم. به قول یکی از دوستام(حسین)این ماجرا هرچند تلخ باشه واقعیته و واقعیت رو همیشه باید باور کرد هرچند سخت و طاقت فرسا باشه. منم به این حرفش ایمان دارم و می دونم که خدا هم بهم کمک میکنه تا بتونم راحت تر با این موضوع کنار بیام. بعد از اونم صحبتم با بچه های هم لینکمه......دوستای گلم خیلی ممنونم که تو این مدت با من و در کنار من بودید و منو تنها نذاشتین و با حرفاتون باعثه قوت قلبم بودید. من میرم چون موندنم دیگه فایده ای نداره.میرم چون اگه نرم خیلی اذیت میشم اما همیشه بهتون سر میزنم.اینو قول میدم این کمترین کاریه که می تونم برای جبران دوستیهاتون انجام بدم.خیلی دوستتون دارم و هیچ وقت فراموشتون نمیکنم. ID ام رو هم میذارم تا هر کس دوست داشت برام off بذاره چون اونهارو چک میکنم فقط لطفا" قبلش اسمتون رو بنویسید تا من بشناسمتون (emitis_h_s_h2004@yahoo.com) مواظب خودتون باشد. دیر گاهی است که من می نشینم هر شب بر لب پنجره ی کاغذی شهر خیال به تماشای شکوفا شدن غنچه ی یاس که اگر توده ی خاک زنگ هایش بتکاند ز تن و فلزهای سیاه زردی خود بسپارند به رود نرم نرمک گل یاس شعر بیداری را به خروش خورشید در پس خواب زمستانی خود سر بدهد. دیر گاهی است که هرشب تا صبح خواب بیداری شب های سیاه سخت می آزارد رویش شعر زمستانی من کیست آنکس که کیلید شب را می فشارد هر روز در پس روزنه ی بیداری؟؟؟؟؟؟ (شعر برداشته شده از ماهنامه ی سینما تئاتر _ سروده ی آقای حسین فرحی بود) خداحافظ بچه ها |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1385ساعت 0:31 توسط خانم مرغی |
|
|
سلام بچه ها.بازم اومدم.بازم منم همون........... از همتون مذرت می خوام که یه مدت نبودم و نشد به همتون درست و حسابی سر بزنم.اما قول میدم که از این به بعد دختر خوبی باشم و جبران کنم باشه؟؟؟؟ چند وقت پیش تو وبلاگ سکوت عشق عزیز یه پستی بود که از بچه های هم لینکش گفته بود من خیلی خوشم اومده بود همون روز به خودم قول دادم که منم یه بار اینکارو میکنم!!!!!! حالا می خوام اینکارو بکنم؛اما قبلش بگم که ترتیب نوشتنه اسم شما عزیزان هیچ ربطی به علاقه ی من نسبت به شما نداره.من همتون رو به یه اندازه دوست دارم و همتون رو عاشقونه می پرستم **اول از همه مجتبی عزیزم با گیتار شکستش که همیشه بهم لطف داره و منو شرمنده می کنه مخصوصا" با این پست آخریش که منو حسابی خجالتزده کرده **بعد از آقا حامد گل با وبلاگ من تو که اونم همیشه منو مورد حمایتهاش قرار داده و من همیشه ازش ممنون بوده و هستم **بعد خانمی عزیزم با وبلاگ تا ابد عاشقت هستم که از اونم خیلی ممنونم و خوشحالم که اونو در کنارم دارم **بهاره قشنگم با مادرش که من بی نهایت دوستش دارم و آروم شدنم رو تا حد زیادی مدیونه صحبت های او عزیز هستم و خدارو شاکرم دوست خوبی مثله بهاره بهم داده **الهه عزیزم با داداش گلش سینا که البته من بیشتر با الهه جونم در ارتباطم و همینجا ازش ممنونم که منو تنها نمی ذاره **ریحانه گلم با امانت عشقش که اونم بی اندازه بهم لطف داره و منو همیشه شرمنده ی خودش میکنه **مانی عزیز با رویای زندگی و گلاره خانم گل با معشوق من که تازه با هم آشنا شدیم و خیلی هم به من لطف دارن ** s@|/|@|z love_SIKC عزیز با سکوت شبانه که با اون هم به تازگی آشنا شدم **و در آخر سکوت عشق با کتاب سرنوشتش که این ایده از اون بود و من برای این آخر از همه نوشتمش که ازش یه تشکر ویژه کنم بازم میگم همتون رو خیلی دوست دارم و بی نهایت ازتون ممنونم که منو تنها نمیذارین.دستتون رو از دور می بوسم و چند تا شعر میذارم تا پست بعدی @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی آره؛بازم منم همون دیوونه ی همیشگی فدای مهربونیات،چه میکنی با سرنوشت؟؟ دلم برت تنگ شده بود،این نامه رو واست نوشت حاله منو اگه بخوای رنگ گلای قالیه جای نگات بدجوری تو صحن چشمام خالیه ابرا همه پیشه منن،اینجا هوا پر از غمه از غصه هام هرچی بگم،جونه خودت بازم کمه دیشب دلم گرفته بود؛رفتم کناره آسمون فریاد زدم یا تو بیا،یا منو پیشت برسون سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی آره؛ بازم منم همون دیوونه ی همیشگی @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ وای باران.........باران شیشه ی پنجره را باران شست از دله من اما؛ چه کسی نقشه تو را خواهد شست؟؟؟ تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم چه امید عبثی!!! هیچ من چه دارم سزاوار تو؟؟؟ تو همه هستی من........هستی من تو همه زندگی من هستی تو چه کم داری؟؟؟ وای باران.........باران شیشه ی پنجره را باران شست از دله من اما؛ چه کسی نقشه تو را خواهد شست؟؟؟ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ما چون دو دریچه روبروی هم آگاه زهر بگو مگوی هم هر روز سلام و پرسش و خنده هر روز قرار روز آینده اکنون دل من شکسته و خسته ست زیرا یکی از دریچه ها بسته ست نه مهر فسون؛ نه ماه جادو کرد نفرین به سفر که هرچه کرداوکرد @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ به دیدارم بیا هر شب، در این تنهایی تنها و تاریک خدا مانند، بیا ای روشن،روشن تر از لبخند. شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهیها. دلم تنگ است. بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه، در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال دلی خوش کرده ام با این پرستوها و ماهیها. واین نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی. بیا، ای هم گناه من در این برزخ. بهشتم نیز و هم دوزخ. به دیدارم بیا، ای هم گناه،ای مهربان با من، که اینان زود می پوشند رو در خوابهای بی گناهیها. و من می مانم و بیداد بی خوابی. در این ایوان سرپوشیده ی متروک، که در خوابند آن نیلوفرآبی و و ماهیها، پرستوها. بیا امشب که بس تاریک و تنهایم. بیا ای روشنی، اما بپوشان روی، که می ترسم ترا خورشید پندارند. و می ترسم همه از خواب برخیزند. و می ترسم که چشم از خواب بر دارند. نمی خواهم ببیند هیچ کس مارا. نمی خواهم بداند هیچ کس مارا. و نیلوفر که سر بر میکشد از آب؛ پرستوها که با پرواز و با آواز، و ماهیها که با آن رقص غوغایی؛ نمی خواهم بفهمانند بیدارند. شب افتا ده ست و من تنها و تاریکم. و در ایوان و در تالاب من دیری ست در خوابند، پرستوها و ماهیها و آن نیلوفر آبی. بیا ای مهربان با من!!!!! بیا ای اید مهتابی!!!!! |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 0:18 توسط خانم مرغی |
|
سلام عرفان قشنگم
يك ساله كه از پيش ما رفتي و ماهارو تنها گذاشتی!!!! كاش بودي!!!كاش بودي و ميديدي برادرت داره چطوره عزيزترين همبازيت رو عذاب ميده و منو توي چه مرداب كشنده اي رها كرده به امان خدا! خيلي خستم عرفان خيلي.دلم برات خيلي تنگ شده. براي اون موقع هايي كه بي دغدغه تمام فكر و ذكرمون بازي بود و اينكه چطور بقيه رو اذيت كنيم!!!!! براي اون موقع هايي كه من عصبي از باخت به گريه پناه ميبردم و تو با حرفات منو آرومم مي كردي و مي خندوندي!!! براي اون زمانهايي كه شونه به شونه ي هم تويه پارك راه مي رفتيم بدون اينكه ..... با من باشه و اون چقدر حرص مي خورد كه من به جايه دستاش دستايه تورو مي گرفتم و وقتي ما از ته دل براي حركاتش مي خنديديم كفرش در مي اومد!!! آره عرفان؛ دلم براي همه ي لحظات با هم بودنمون تنگ شده!!!! آرزومه كه دوباره اينجا بودي و من فقط براي يك لحظه مي تونستم اون صورت زبرت رو (يادمه هميشه ميگفتي از كلمه ي زبر خوشت مياد چون احساس ميكني بزرگ شدي )لمس كنم. يادمه پارسال همين موقع ها بود كه من تازه فهميدم حالت بهم خورده و بردنت بيمارستان. يادمه شبه پيشش ما شام خونتون بوديم و همه اون شب عليه تو شده بوديم.يادمه چقدر اذيتت كرديم و سر آخر هم براي اينكه بازي رو باخته بودي مجبورت كرديم ظرفاي شام رو بشوري!!!! يادمه چقدر برات دعا كردم.همش از خدا مي خواستم كمكت كنه و نذاره همه چيز تموم بشه. حتي يادمه براي اولين بار بعد از مدت ها پاشدم وضو گرفتم و به خاطرت نماز خوندم. برات دعاي توسل رو خوندم و آخرش هم برات نذر روزه كرددم. يادمه تا شب حتي يك لحظه هم تسبيح از دستم نمي افتاد همش از خدا مي خواستم كه فقط كاري كنه كه تو از كما در بياي و بازم بتونم ببينمت اما.......... اما خدا هيچ كدوم از حرفام رو نشنيد!!!! وقتي بالاخره فهميدم كه همه چيز تموم شده انگار دنيا رو سرم خراب شد و نمي تونم بگم چه حاله بدي بهم دست داده بود. تا صبح حتي براي يك لحظه نتونستم بخوابم و براي ثانيه اي هم اشكم قطع نميشد اما همه ي اينها عذابش كمتر از رنج ديدنه........تويه اون لحظه ها بود دلم مي خواست بودي و ميديدي .......پرغرور كه تكيه گاهه همه ي افراد خانواده بود |
.
و بیشتر از همه هم باید از گلاره ی عزیزم و آقا حامد گل تشکر کنم که با 
.
.
.
) تویه کنکورشون موفق بشن
چون من خودم به شخصه شاهد بودم که قصیده خانم چقدر زحمت کشیده و واقعا" حقشه که بخواد نتیجه ی دلخواهش رو بگیره
اما خدایی هرچی فکر کردم چیزه دیگه ای به ذهنم نرسید که در موردش بنویسم.اما قول میدم انشاءالله از
.
.
.
